Մեծ գրող Ավետիք Իսահակյանի թոռը՝ գրականագետ Ավիկ Իսահակյանն իր հուշերում այնքան կենդանի ու տպավորիչ է նկարագրում է Մարտիրոս Սարյանի և Ավետիք Իսահակյանի ընկերությունը, որ ընթերցելիս թվում է՝ ինքներս ենք ներկա այդ հանդիպմանը։ Ահա մի հատված իր գրառումներից․

«Վարպետը սիրում էր ճամփորդել հայրենի երկրում և սիրում էր նաև ոչ թե երկար ժամեր մեքենայով գնալ, այլ մի որոշ ժամանակ անց ընդհատել ճամփան՝ մի կտոր հաց ճաշակելու, մի բաժակ գինի ըմպելու բնության գրկում։

Այդպես էր և Ջերմուկի ճամփին, եթե ընդունենք, որ «Պոբեդան» ժամում 50 կմ էր անցնում, և ճամփան այդ տարիներին մինչև վերջ ասֆալտապատված չէր, ճամփաներ կային, որ շատ դանդաղ պետք էր վարել մեքենան, ապա Երևան-Ջերմուկ ճանապարհը մենք պիտի անցնեինք 4-5 ժամում։ Դա արդեն բավական երկար ճամփորդություն էր։

Թե՛ տիկին Սոֆիկը, թե՛ տիկին Լուսիկը մտածել էին, որ ճամփին պիտի լինեն հաց ուտելու դադարներ, ուստի և բավական համեղ ուտեստներ էին պատրաստել, և երբ մենք հիմնական «շոշից» բարձրացանք վեր՝ Ջերմուկ տանող ճամփով, մի շատ հարմար վայր ջոկեցինք և կանգ առանք։

Հենց խոտերի վրա մի թեթև կարպետ գցվեց, ու տիկնայք այն զարդարեցին գինու շշերով և զանազան խորտիկներով և, իհարկե, անբաժան էր ձմերուկը, որն Իսահակյանը շատ էր սիրում։ Եվ մինչ սեղանն էր պատրաստվում, Մարտիրոս Սերգեևիչը շատ վարժ ու արագ գետնին ամրացրեց նկարչական մեծ հովանոցը, ապա և ճամփորդական իր էտյուդնիկը ու ներկակալը՝ ջրաներկ ներկերով։ Սեղանը գցելուց հետո նա, բառիս բուն իմաստով, ուղիղ 5 րոպե նստեց կարպետին Վարպետի հարևանությամբ և սիրով մի բաժակ գինի ըմպեց և անցավ գործի։ Ավետիքի խոսքերին՝ «Մարտիրո՛ս, ախր մի կարգին նստի, հաց ուտենք, հետո կնկարես»։ Նա արձագանքեց՝ «Չէ՛, Ավո՛ ջան, լույսս կփախչի, ճիշտ ժամն է, ես և՛ կնկարեմ, և՛ կուտեմ։ Լուսիկը մի պատառ բրդուճ ինձ կտա»։